Het is waar, Florence is goed te belopen. Een leuke bestemming voor een paar dagen want er is veel te zien. De David, de Dom, de Ponte Vecchio en de Uffizi. Maar daar komen we allemaal niet voor. We zijn hier om te eten.
De klapdeuren klepperen onophoudelijk wanneer Gianni Imbarchi zich een weg van het restaurant naar de keuken baant. De trotse zeventiger werkt al jaren bij Trattoria Marione. Een oude rot in het vak. Ik vraag hem wat Florentijnse gerechten te laten zien en zijn oogjes beginnen te twinkelen. Weer verdwijnt hij door twee klapdeurtjes. Even later zwaaien ze open en er volgt een parade van spijzen, gepresenteerd op de arm als een kleermaker die stoffen laat zien. Ossobuco alla fiorentina en ribollita: kalfsschenkel op zijn Florentijns en dikke Toscaanse groentesoep. Hij gaat weer naar de keuken en keert terug met coratella en penne strascicate: orgaanvlees (ingewanden) en penne met vleessaus. Dan verdwijnt hij weer en brengt crostini di fegatini en cotenne di maiale: geroosterd brood met kippenlever en tomaat en zwoerd met bonen all’ucelletto – een Florentijnse bereiding met knoflook, salie en tomaat. Alles moet snel terug, het zijn de bestellingen van andere gasten. Dan verschijnt hij met een bord stomende risotto met salsiccia en prei en zet hem voor mijn neus. “Per te.” Het is een cadeautje van manager Fabio. Ik schrok het dankbaar naar binnen. Voor ik het weet heb ik een complete Florentijnse lunch achter de kiezen met iets te veel Vin Santo (Toscaanse dessertwijn) toe.
Geniaal ijs
Misschien is het geen goed idee na de lunch bij Trattoria Marione de Campanile van Giotto te beklimmen. Mensen met een hartprobleem wordt onderaan de klokkentoren geadviseerd aan de grond te blijven. Ik zou daar mensen die net gegeten hebben aan toe willen voegen. Precies 414 treden en evenveel verwensingen naar Giotto later sta je met tollend hoofd op de toren en is het de kunst je camera niet meteen naar beneden te laten vallen. Mijn eerste bewustwording is dat er van even verderop mensen naar me zwaaien. Ze staan nog hoger, op de koepel van de Dom. Ik zwaai terug, die gaan we vandaag dus niet meer beklimmen. Er valt een gat in de planning en ik stel me de vraag wat de geniale Florentijn Leonardo Da Vinci gedaan zou hebben. Een ijsje halen? Het uitzicht over Florence vanaf de toren is prachtig, afdalen gaat beter en ik toog over een lederwarenmarkt richting de overdekte centrale markt, de Mercato Centrale. Want daarachter ligt Gelateria Artigianale Le Dame en daar maken ze ijs dat de goedkeuring van Da Vinci wel zou hebben.
Tekst en foto’s: Emil Rooijackers
Lees het hele verhaal in het nieuwe nummer van La Cucina Italiana